Hij werd al echt een bejaarde hond en was dus ook al even met pensioen. Maar toen hij ineens niet meer wilde eten en niet meer mee wilde naar stal – en hij had normaal áltijd honger en wilde áltijd werken! – was het snel gebeurd. Hij had een tumor op zijn milt die gescheurd was, met inwendige bloedingen, en dus hebben we hem laten inslapen. We hebben hem op de boerderij begraven.
Hij was een hele lieve hond en een geweldige schapenhoeder. De dierenarts zei het mooi op het troostkaartje dat we een paar dagen later kregen: “Nu kan hij achter de schapen aan op de eeuwige jachtvelden.” Bedankt voor je hulp en rust zacht, Finnick!
