We lieten onze wol altijd elders kaarden (kijk hier als je wilt weten wat kaarden is), maar de paar kleine kaarderijen die er zijn in Nederland hebben allemaal een lange wachtlijst. Er is dus een gebrek aan kaardcapaciteit in Nederland. Dus zochten we uit wat er nodig zou zijn om er zelf eentje te beginnen. Dat leek ons een mooie activiteit die je fysiek ook langer vol kunt houden dan schapen hoeden. Bovendien is dochter Silke inmiddels zeer geïnteresseerd in de wolverwerking, en komt ze daar een dag in de week voor in dienst.
We zijn bij diverse kaarderijen wezen kijken, in Nederland en Engeland. Die hadden allemaal weer andere machines, nieuwe ‘cottage-size’ machines uit Canada of Amerika, of antieke industriële machines uit Roemenië. Die in Engeland waren nog weer een maat groter, tussen cottage en grote fabriek in. Het aantrekkelijkst voor ons was de machine in Kerkrade, bij Lavenhofje. Die hadden hem geïmporteerd uit China. En het mooie is: Leon (machinebouwer) en Iris (wolambachtsvrouw) Laven van Lavenhofje willen andere mensen graag helpen om ook zo’n machine te importeren.
Dat aanbod hebben we aangegrepen, en zo kwam er een machine met de boot uit China, die vervolgens in Kerkrade nog wat is aangepast en op een onderstel op wielen gezet. En begin september kwam hij naar ons! Met behulp van een heftruck van het transportbedrijf bij ons in de straat werd hij uit het busje en in onze nieuwe kaarderij getild.
Leon (rechts op de linkerfoto) en Iris (rechts op de rechterfoto) gaven aan Silke en mij uitleg over de machine. Zie hieronder de invoerkant en de uitvoerkant.
En wat blijkt: hij kaardt geweldig!
Maar, zul je net zien, toen Leon en Iris net weg waren, onderweg terug naar Kerkrade, hapte de machine ineens een heleboel wol tegelijk, zei “KLOINK!” en liep helemaal vast. We zijn een hele dag bezig geweest om het probleem te verhelpen. We moesten er allemaal wol uitpeuteren, en vervolgens de trommel en de rollen die er omheen draaien bijstellen.
Uiteindelijk bleek dat de centrale trommel niet goed vast had gezeten, en aan een kant een paar millimeter verschoven was, en daardoor scheef zat. Daarmee liep alles vast. Maar door beeldbellen met Iris en Leon en met hulp van onze handige schoonzoon Sam, hebben we hem weer aan de praat gekregen. Pluspuntje van dit avontuur is dat we nu heel precies snappen hoe het ding werkt, en dus toekomstige problemen zelf kunnen oplossen.
En gelukkig was hij dus helemaal op tijd operationeel voor de opening op 11 september, tijdens de Wool March!
We gaan in eerste instantie onze eigen wol kaarden, om te gebruiken bij het vachtvilten. Later dit najaar willen we ook voor andere gaan kaarden. Op deze site zullen we uitleggen hoe dat in zijn werk gaat qua kosten, brengen/verzenden, enzovoorts.